Ooh-Lijfje's life

Zoals U weet is de Mexicaanse griep makkelijk overdraagbaar via b.v. deurklinken, toetsenborden, waterkraan, winkelwagentjes etc etc ...
Uit recentelijk onderzoek blijkt dat de bacterie ook erg gemakkelijk overdraagbaar is door het gebruik van muntstukken en bankbiljetten.
De bacterie hecht zich erg goed aan de biljetten en de muntstukken welke dagelijks door vele handen gaan, hetgeen een verhoogd risico op besmetting met zich meebrengt.
Teneinde de Mexicaanse Griep buiten de deur te houden, kunt U Uw gebruikte muntstukken en bankbiljetten vanaf heden -gratis- bij mij inleveren. Ik zal dan zorgen dat de bacterie geen kans krijgt verdere besmetting te veroorzaken.
U kunt de muntstukken en bankbiljetten bij mij afgeven of in de brievenbus deponeren. Deze zal elke dag leeggemaakt en gereinigd worden om besmetting tegen te gaan.

Ik weet wel dat Big Brother meeleest hier, ik weet ook wel dat alles wat je hier zegt tegen je gebruikt kan worden... awel, het kan me niet meer verrekken! Ze mogen meelezen, 'ze' mogen het tegen me gebruiken... ze mogen verdomme blij zijn dat ik niet naar de pers gestapt ben!
De derde week van juni werd m'n zoon van school gestuurd. Op zich geen wereldnieuws, maar aangezien het om m'n gehandicapte zoon in het bijzonder onderwijs ging, toch wel even iets dat je als moeder moeilijk doorslikt.
Het aantal scholen in zijn bepaalde type is niet bepaald dikgezaaid en niet simpel om er als leek aan uit te kunnen. Ik nam dus contakt op met de stad Antwerpen, dienst Lerende Stad. Ik kreeg van een heel vriendelijke dame telefoon en mails, ze wou wel helpen maar ze kon het niet. Ik moest immers gaan via het CLB van zijn vroegere school. Ja hoor, daar kreeg je het al. Het CLB waar ik niks dan zever mee gehad had dus! Die trut (sorry voor het woord, maar dat is nog deftig uitgedrukt wat ik écht over dat mens denk) zat duidelijk tegen haar zin op haar werk, en stuurde me een enorm onbeschofte mail boordevol verwijten terug. Ik wist wel dat zij degene was die er mee achter zat dat m'n zoon van school gestuurd was, dat zij er mee achter zat waarom de juf klacht indiende bij het parket voor slagen en verwondingen toen m'n zoon terug sloeg (nadat ze hem eerst had geslagen), maar spijtig genoeg was zij ook degene die ik dus nodig had op m'n zoektocht naar een school!
Na enkele mails over en weer, die van haar kant zodanig onbeschoft waren dat ik niet snap dat ze door haar baas niet op haar vingers getikt werd (als die er al weet van heeft tenminste) bleef ik beleefd, want ik had ze nodig! Ik had zo graag m'n gedachte eens gezegd, maar op sommige punten in je leven moet je alles slikken en pikken wil je verder geraken. Dit was zo'n moment dus.
Ik heb me dus laten doen, en ik wachtte af... naar een school die niet gevonden werd. Via de trut van 't CLB kreeg ik drie weigeringen van scholen en een attest doorgemaild dat m'n zoon daar niet naartoe kon omdat ze vol waren. Scholen die IK notabene aan haar doorgegeven had om daar eens te gaan horen. Normaal haar werk toch, dacht ik? Uiteindelijk een school gevonden waar plaats was, maar daar kon hij niet naartoe omdat hun busdienst niet zo ver kwam, en openbaar vervoer is met m'n zoon géén optie.
Het werd juli... en nog geen school. Het werd eind juli, en nog geen mails retour!! We vertrokken dus op vakantie met gemengde gevoelens, want ik voelde het nieuwe schooljaar als een blok beton op m'n schouders liggen. Het werd half augustus, en nog altijd niks!!!
Vorige week heb ik dus nog maar eens een mail gestuurd met de vraag hoe het in godsnaam zit! Ik kreeg van haar zelf geen antwoord, maar een doorgestuurde mail van iemand van het ministerie van onderwijs. Jawel hoor, ook van dat ministerie had ik al de nodige telefoons gekregen met de boodschap dat m'n zoon schoolplichtig is en ik een school moét hebben. Alsof ik dat niet wist, maar soit. In die doorgestuurde mail van 't ministerie stond dat er nergens in het Antwerpse plaats is en dat er dus geen oplossing mogelijk is. Dat er een commissie bijeen gekomen was waarop dit duidelijk gemaakt was. Dat ik dus maar aan een school hier moest vragen of ze m'n zoon met hun bus naar die ene school (veel te ver weg) konden brengen omdat daar wél plaats was... en toen ontplofte ik bijna!
De ene school hier zou m'n zoon naar Wuustwezel moeten brengen? Alsof ze daar tijd en zin in zouden hebben! En daar zou nog wel plaats zijn? Dacht het niet! Ik had hen immers duidelijk gemaakt dat voor dat éne vrije plaatsje vijf kinderen stonden te wachten en m'n zoon daarom daar niet terecht kon. Er was daar geen plaats meer vrij en er zou ook geen plaats meer vrij komen! Bij het ministerie en het CLB hadden ze toch een overzicht van de weigeringsattesten, waardoor ze konden weten waar er plaats was en waar niet? En met welke reden m'n zoon daar niet naartoe kon? En het is wel héél gemakkelijk te stellen dat er geen oplossing voor is. Als een ministerie en een CLB het al niet weten, waar sta je dan als leek? Als moeder? Als iemand met haar rug tegen de muur?
Ondertussen was er, tegen beter weten in, toch een afspraak gemaakt met de school hier achter de hoek. Ik ben er met een super vriendelijke dame gaan praten, heb m'n zoon zijn problematiek uitgelegd, ... om anderhalf uur later buiten te komen met een inschrijvingsbewijs! Hij zit in het type dat hij moet hebben (waar nergens plaats was zogezegd), in een school vlakbij (wat onmogelijk zou zijn) met kans op doorstroming naar een ander type of een auti-klasje (waar ik niet op moest hopen volgens de trut). Een enorm gewicht is van m'n schouders gevallen, al besef ik wel dat m'n zoon het daar zwaar gaat hebben en dat hij z'n laatste kans krijgt van mij. Hij moet het nu maar waar gaan maken, ik zal wel zorgen dat hij binnen de lijntjes loopt! Ik heb de trut een mail verzonden waar ik nadien eerst de helft weer wegveegde (wegens te grof) en heb haar bedankt voor haar 'hulp', bedankt voor NIKS! M'n bloed kookt nog steeds als ik bedenk wat ze allemaal naar m'n hoofd slingerde, maar ik hou me nog ff in... ze moet immers het dossier van m'n zoon nog naar de nieuwe school sturen, en eerlijk gezegd zie ik haar nog in staat om er 't één en 't ander aan toe te voegen om te bewijzen dat zij o zo gelijk hadden en ik een kreng van een moeilijk mens. Ik ben dat waarschijnlijk ook, maar wie als 'opvoeder' aan m'n kind raakt moet niet verschieten dat ik m'n zoon halvelings ergens gelijk geef dat hij terugvocht en zich niet liet doen door die 'volwassenen'... Vanaf ik dat CLB definitief niet meer nodig heb kan ik alsnog haar eens mijn gedachten zeggen, maar dan per telefoon omdat ze het nadien dan niet tegen mij kan gebruiken " />
Zo zie je maar... de volhouder wint, en al zeggen de 'experts' dat er geen oplossing is, moeders weten het ALTIJD beter !!!!

Vandaag een rotdag... in het verlengde van gisteren-rotdag.
Ik ben m'n trike gaan ophalen, op zich best leuk! Ermee leren rijden was een ervaring op zich, vooral omdat de rit van Tongeren naar huis eindeloos leek.
Maar al die tijd dwaalden m'n gedachten af naar m'n lievelingskaterke Taz.
Zaterdagavond alles nog prima, en lag hij met mij te ravotten. Maar zondagochtend veranderde dit plots. Er weerklonk een erbarmelijk gehuil door het huis, zo eentje dat door merg en been snijdt, gevolgd door nog enkele vreselijke kreten. Na lang zoeken vond ik Taz, weggestopt onder de zonnebank in m'n kamer. Met het minste dat je hem aanraakte begon hij te huilen. Ooit al een kat horen huilen? Dat is iets wat je nooit meer vergeet...
De dag verliep vol vraagtekens. Zou ik de dierenarts van wacht zoeken? Zou het morgen beter gaan? Zou het een vergiftiging zijn? Of een tumor? Of een breuk? Of een ontsteking? Lag hij op sterven? Zoveel vragen, geen antwoord. Taz vocht ondertussen moedig door. Hij kroop telkens weer weg, maar ging met veel moeite op de kattenbak. 's Avonds at hij eindelijk, waardoor ik weer hoop kreeg, maar ff later lag alles op de vloer. Zelfs water kon hij niet binnenhouden. De nacht veranderde hierdoor in een hel! Vanmorgen om 9u ging de dierenkliniek open, om kwart voor stond ik daar. Taz als een slappe dweil in een hoekje van de doos. Hij had zich even voordien met twee poten naar z'n drinken gesleept, te slap om te stappen. Z'n koppeke viel in de drinkenbak maar hij was te moe om hem er weer uit te halen.
De dierenarts bekeek hem ff en wist meteen wat er scheelde: urinewegblokkade. Niets ernstig en zo weer verholpen! Om 9.10u lag hij al onder narcose, maar om 13.30u verging m'n wereld terug! Ik was net de trike gaan halen toen ik telefonisch het nieuws kreeg dat het ernstiger was dan verwacht. Het gruis was weg, de blokkade ook, hij lag aan een baxter en een sonde en ze zouden alle rommel zo wel wegspoelen. Maar er zitten nog nierstenen en een heleboel aaneengekoekte 'kristallen' die weg moeten met een operatie... een operatie die er misschien niet eens komt. Z'n nieren zijn om zeep! Door de nierinsufficiëntie zou een operatie niets uithalen, dus nu kunnen we alleen maar duimen dat door het opheffen van de blokkade z'n nieren weer beginnen te herstellen.
Woensdag weten we het verdict. Woensdag moet ik ook terug beginnen werken na een maand verlof. Woensdag is D-day... Lieve Taz, vecht! Ik heb geen flauw idee waar ik het geld allemaal vandaan moet halen voor de gigantische rekening die me volgens de dierenarts te wachten staat, maar geld is op zo'n moment niet meer van belang. Had ik die trike maar niet gekocht... Woensdag hoop ik op goed nieuws zodat ze kunnen opereren, en met wat geluk heb ik Taz dan terug tegen het einde van de week. Hij zal dan wel op streng dieet moeten, maar hij lééft dan tenminste nog. En dat ik dan een maand op m'n kin moet kloppen en het heel zuinig aan moet gaan doen kan me niet verrekken. M'n zoon wil z'n spaarboekje leeghalen zodat we tenminste aan genoeg geld geraken, de lieve schat. Maar of dat nodig is weten we dus woensdag pas, en ALS de operatie er komt weten we vrijdag pas of ze geslaagd is. Een week kan lang duren soms... pffffff....